Iedereen die me kent weet dat ik niet van koken hou. Het kiezen en combineren van groenten, inschatten van de timing en hopen dat mijn tafelgenoten dit te pruimen vinden…het is mijn ding niet. Ik word er onzeker door. Wat als het aanbrandt? Of als het gewoon niet lekker is? Wat als ik te weinig heb voorzien?

Onrust leeft in veel scholen. Er worden veranderingen verwacht… welke precies? En hoe pakken we dit aan?

Een kleuterleerkracht uit het diepe West-Vlaanderen vertrouwde me toe dat ze gewoon even wilde uittesten of het haar zou lukken. Ze had het over het minimumdoel om 15 letters aan te leren aan haar 3e kleuters. Ze had echter één voorwaarde… ze zou het op haar eigen manier doen. Geen lesjes, geen specifieke opbouw, geen methode…gewoon aangrijpen wat zich aandiende bij de kleuters.

“Zelfs na jaren ervaring op de teller blijf ik onzeker over wat ik doe in de klas! Het lijkt alsof ik me steeds minder competent voel.”  Een ervaren leerkracht kijkt me wat vertwijfeld aan. Haar verzuchting klinkt me niet vreemd in de oren.  Dit gaat niet enkel over haar… dat geldt ook voor mij en misschien ook wel voor jou. Het gevoel blijkt dus vaker voor te komen.  

Het komt er nog maar eens bovenop…die minimumdoelen. Alweer een verandering, opnieuw wat extra verwachtingen, nogmaals regels om te volgen. Maar misschien toch even kijken… wat was de bedoeling alweer?

Als leerkracht durven we het bijna niet meer uitspreken... de verzuchting over het verstrijken van de vakantiedagen en het uitkijken naar de volgende vakantie.  Strikt genomen hebben we alle luxe… op de 365 dagen zijn er zowat 104 dagen weekend en daarenboven zijn er nog ongeveer 74 dagen officiëel vakantie. Samengevat: bijna 50% vrije tijd.

De sociale media werd overspoeld met verontwaardigde teksten nadat de onderwijsminister haar zoveelste voorstel de ether in zwierde: beperking of zelfs afschaffen van pedagogische studiedagen en klassenraden.

De leerkrachten die ik ontmoet zijn stuk voor stuk mensen met een hart voor de kinderen van hun klas. Ze willen niets liever dan het beste voor die kinderen terwijl hun grootste angst is dat ze dit niet kunnen waarmaken.

Er is een verschil tussen verantwoordelijkheid nemen en verantwoording afleggen.

We hebben als leerkracht zoveel aan ons hoofd. We doen niet aan kwantumfysica maar waar we mee bezig zijn is minstens even belangrijk… en we willen het goed doen.

Een 23-tal kleuters , 4- en 5-jarigen zitten in een kring. Zitten? Sommigen zitten, anderen springen regelmatig eens van hun stoel recht terwijl ze een antwoord roepen. Hier en daar kan een enkeling zich niet houden en wandelt naar het midden van de kring waar gekleurde ballen liggen.

Wanneer er opnieuw een discussie loopt over hoe we onze jeugd verwennen, over het gebrek aan doorzetting en de opmerkelijke apathie dan wordt de ervaringsgerichte aanpak in onderwijs nogal eens vaak als oorzaak aangewezen. Los van het feit of de beweringen over onze volwassenen van de toekomst al dan niet kloppen kan er ook geen correct verband gelegd worden met deze aanpak zolang er geen juiste interpretatie is van wat welbevinden precies is binnen het ervaringsgericht onderwijs.