Ik kom in veel kleuterklassen. En bijna altijd valt er ergens tussen de koffie en het einde van het gesprek diezelfde zin: "Dat heb ik zelf meegebracht."

Vorige week stond ik in een school te wachten tot de directeur klaar was. Naast me was de deur van de schoolbib. Een kleuter van vier probeerde ze open te krijgen, duwde, hing met haar volle gewicht aan de klink en gaf het op. De deur knelde. Onderaan schuurde ze over de vloer, je moest ze met je heup een beetje optillen om binnen te raken.

Eind juni. Er wordt geklonken, er zijn bloemen en er is een kaartje met veel handtekeningen. Twee collega's nemen afscheid. De ene gaat naar een andere sector, de andere blijft nog halftijds maar niet meer voor de klas.

De vlinders in de buik laten zich  stilaan voelen… dan weet je… het nieuwe schooljaar dient zich opnieuw aan. Op internetfora beginnen opnieuw foto’s te circuleren van de klas vóór en na. We worden gebombardeerd met vragen over onthaalliedjes en in welke kleur we de poppenkast zullen schilderen.

Iedereen die me kent weet dat ik niet van koken hou. Het kiezen en combineren van groenten, inschatten van de timing en hopen dat mijn tafelgenoten dit te pruimen vinden…het is mijn ding niet. Ik word er onzeker door. Wat als het aanbrandt? Of als het gewoon niet lekker is? Wat als ik te weinig heb voorzien?

Onrust leeft in veel scholen. Er worden veranderingen verwacht… welke precies? En hoe pakken we dit aan?

Een kleuterleerkracht uit het diepe West-Vlaanderen vertrouwde me toe dat ze gewoon even wilde uittesten of het haar zou lukken. Ze had het over het minimumdoel om 15 letters aan te leren aan haar 3e kleuters. Ze had echter één voorwaarde… ze zou het op haar eigen manier doen. Geen lesjes, geen specifieke opbouw, geen methode…gewoon aangrijpen wat zich aandiende bij de kleuters.

“Zelfs na jaren ervaring op de teller blijf ik onzeker over wat ik doe in de klas! Het lijkt alsof ik me steeds minder competent voel.”  Een ervaren leerkracht kijkt me wat vertwijfeld aan. Haar verzuchting klinkt me niet vreemd in de oren.  Dit gaat niet enkel over haar… dat geldt ook voor mij en misschien ook wel voor jou. Het gevoel blijkt dus vaker voor te komen.  

Het komt er nog maar eens bovenop…die minimumdoelen. Alweer een verandering, opnieuw wat extra verwachtingen, nogmaals regels om te volgen. Maar misschien toch even kijken… wat was de bedoeling alweer?

Als leerkracht durven we het bijna niet meer uitspreken... de verzuchting over het verstrijken van de vakantiedagen en het uitkijken naar de volgende vakantie.  Strikt genomen hebben we alle luxe… op de 365 dagen zijn er zowat 104 dagen weekend en daarenboven zijn er nog ongeveer 74 dagen officiëel vakantie. Samengevat: bijna 50% vrije tijd.

De sociale media werd overspoeld met verontwaardigde teksten nadat de onderwijsminister haar zoveelste voorstel de ether in zwierde: beperking of zelfs afschaffen van pedagogische studiedagen en klassenraden.

De leerkrachten die ik ontmoet zijn stuk voor stuk mensen met een hart voor de kinderen van hun klas. Ze willen niets liever dan het beste voor die kinderen terwijl hun grootste angst is dat ze dit niet kunnen waarmaken.