Iedereen die me kent weet dat ik niet van koken hou. Het kiezen en combineren van groenten, inschatten van de timing en hopen dat mijn tafelgenoten dit te pruimen vinden…het is mijn ding niet. Ik word er onzeker door. Wat als het aanbrandt? Of als het gewoon niet lekker is? Wat als ik te weinig heb voorzien?
En toch ging ik de voorbije maand aan het koken. Vaste recepten, veilig en duidelijk. Een curry, een pasta, een Grieks slaatje … ze smaakten en ik vond het best nog aangenaam om te doen.
Maar eerlijk is eerlijk, het was geen hoogstandje, het was niet verrassend of prikkelend. Het was eigenlijk gewoon voldoende en praktisch. De honger was gestild, ik volbracht mijn taak zonder kleerscheuren. Een veilige 6 op 10. Geen enkele Michelin ster werd ooit uitgereikt na het strikt volgen van een recept.
Sinds de minimumdoelen hun intrede deden heb ik de indruk dat iedereen plots veilige recepten zoekt om toch zeker die 6 op 10 te halen in zijn of haar school. Leerkrachten werden opgeleid om creatief en doordacht inhouden vorm te geven. Ze leerden werkvormen om activiteiten extra te kruiden of inhouden met kleur te brengen. Ze konden vrij omgaan met de tijdsduur van hun thema’s of lessen. Dit leverde vaak bruisende momenten op, en ja, ook wel eens wat aangebrande situaties.
En nu wordt dit plots, onder het mom van het kennisrijk curriculum van tafel geveegd. Aangebrande situaties willen we ten allen tijde vermijden dus worden vaste recepten zoals EDI, technieken van ‘teach like a champion’ en 15’ minuten instructie in de kleuterklas naar voor geschoven. Allemaal zinvol en veilig. Het feit dat de werkvormen op een dienblaadje worden geserveerd ontgoochelt me nog het meest. Want in een klimaat van onzekerheid en angst voor een negatieve beoordeling zullen die receptjes ook gewoon kant en klaar worden toegepast. Geen risico’s meer maar dus ook geen excellente speciallekes meer. We gaan voor een gemiddeld ‘6’je.
Ik snap als geen ander dat mensen soms recepten nodig hebben om te kunnen groeien, maar daarnaast verwacht je dat er voldoende tijd, energie en budgetten zullen voorzien worden om leerkrachten te ondersteunen zodat ze creatief leren omgaan met die recepten. We hebben niet méér kookboeken nodig, we hebben méér potten nodig. Ik hoop dat leerkrachten voldoende gefaciliteerd worden om hun eigen ding te maken met de ingrediënten want zolang we enkel het recept zullen uitvoeren, blijven we hangen bij het gemiddelde.
Dus leerkrachten: “Jullie hebben de skills, de knowhow en ook zicht op die methodieken en technieken. Ik hoop dat jullie vooral de vrijheid zullen nemen om uiteindelijk jullie eigen ding te maken van deze minimumdoelen en de nieuwe leerplannen. Experimenteer en probeer zodat het lekker spicy, smaakvol en kleurrijk wordt. We gaan voor Michelin sterren!”
(foto Jakub Zerdzicki)