De sociale media werd overspoeld met verontwaardigde teksten nadat de onderwijsminister haar zoveelste voorstel de ether in zwierde: beperking of zelfs afschaffen van pedagogische studiedagen en klassenraden.
Massaal werd er gereageerd op dit idee. Mensen die de dagdagelijkse praktijk kennen en beleven kropen talrijk in hun pen of deelden teksten met een heldere boodschap: ‘Hier staan we niet achter!’ Leerkrachten maar ook ouders van kinderen omschreven hun bezorgdheid.
Wat prachtig om de merken hoeveel eensgezindheid er plots is, hoeveel stemmen zich lieten horen om de minister na haar voorstel te duiden op haar denkfout.
Ik zou durven vragen…. meer van dat!
Het onderwijssysteem wordt de laatste jaren steeds abrupter in een koerswijziging geduwd die vooral gestuurd wordt van bovenaf.
Koerswijzigingen zullen er steeds zijn… gelukkig maar, onderwijs is en blijft een proces waar bijsturen een regel is. Maar bijsturen doe je na een totale analyse. Naast harde cijferresultaten (PISA, Pirls, TIMSS,…), die niet te negeren vallen, neem je ook de hele context mee in het zoeken naar oplossingen. Zo ook de werknemers, het systeem en de tijdsgeest.
De laatste jaren werden vaker zaken kort door te bocht beslist of geponeerd… Meer digitalisering zou de oplossing zijn. Lerarentekort? Dat lossen we op door meer mensen (ook zonder geschikt diploma) in de klas te zetten. …
Vaak was er een beschuldigende vinger of een denigrerende ondertoon naar de juffen en meesters. Net die mensen die dag in dag uit sleuren en trekken, zoeken en alles geven om kwaliteit te bieden in een zeer veranderde context kregen een veeg uit de pan. En net binnen die groep zit er heel veel broodnodige kennis om het onderwijsapparaat mee richting te geven.
Als iemand tegengewicht én nieuwe richting kan geven ondanks de tendens van autoritair bestuur door het ministerie, dan zijn het wel die leerkrachten en directies die met hun voeten in de praktijk staan. Zij hebben te maken met de veranderende leercultuur, zij voelen de echte worstelingen die gaande zijn op de schoolvloer, zij merken de noden vanop de eerste rij.
Hoewel elke leerkracht zijn eigen leerkrachtstijl, eigen stokpaardjes en eigen ‘trucjes’ heeft is het duidelijk dat er toch over een aantal zaken een eensgezindheid is. Dan kunnen die meer-dan-150 000 stemmen weerwerk bieden en misschien wel een koers laten veranderen zodat er aandacht kan gevestigd worden op de meer prangende noden: het lerarentekort bijvoorbeeld.
We zijn met meer dan je denkt… er zijn stemmen en er is steun!