We hebben als leerkracht zoveel aan ons hoofd. We doen niet aan kwantumfysica maar waar we mee bezig zijn is minstens even belangrijk… en we willen het goed doen.
Alle kinderen kennen en tegemoetkomen aan hun noden, is het allereerste… maar dan zijn er ook nog de doelen, die weliswaar in ons achterhoofd zitten en waar iedereen tegenwoordig zo luid over schreeuwt. We weten soms niet waar eerst te beginnen: troosten, verrijking brengen, ouders contacteren, aangepaste doelen herbekijken, nieuwe digitale programma’s verwerven, verzorgende taken uitvoeren, meespelen, observeren, overleggen met collega’s, …
We kunnen niet alles… en zeker niet tegelijk. Vandaar dat richting kiezen een noodzaak is. Op verschillende niveaus. Dit begint met een duidelijk pedagogische visie en haalbare prioriteiten op schoolniveau. Niet alleen dat, het is ook een hulp op de klasvloer zelf.
Een duidelijke planning… wat wil ik morgen doen? Ik als leerkracht, wat is mijn plan? Eens ik een plan heb, dan is het ook meteen duidelijk welke keuzes ikzelf maakte. Door dat plan heel kort neer te pennen krijg ik richting: observatiegegevens verzamelen over Kyan, verrijkingsmateriaal aanbieden voor Antje, in gesprek gaan met de sportleerkracht, …. Wanneer die in mijn persoonlijke planning komen dan krijg ik weer ruimte vrij in mijn hoofd en kan ik me focussen op wat op me afkomt.
Dan kan ik op de gepaste momenten mijn geplande acties uitvoeren. Of niet… want zo gaat het in een klas…soms komen we niet toe aan de activiteiten die we vooropstelden. Een conflict dat aandacht nodig heeft, een formulier dat nog moet ingevuld of meegegeven worden, een uitleg die wat langer duurde…
Wanneer ik na mijn schooldag mijn oorspronkelijke planning erbij neem kan ik dan ook zien waar ik in slaagde, wat er in het honderd liep (want dat gebeurt ook wel eens) en wat ik moet herplannen.
We kunnen niet alles … maar het helpt wanneer we een houvast voor onszelf creëren.
(Je kan gratis een weekplanner downloaden via deze link.)